(Wataha Powietrza.) Od Miko.

Zaczynają się ostre przygotowania do wyprawy, ale ja nie idę. Jestem strasznie zestresowana tak jak wszyscy z naszej krainy, jednak muszę to ukrywać bo nie lubię pokazywać uczuć. Ostatnio wyszłam poza granicę przez co brat bardziej pilnuje moich myśli, więc nie często wychodzę z jaskini. Dzisiaj jednak postanowiłam wyjść i przejść się po innych wataha sprawdzić jak im idzie. Oczywiście nie zjadłam śniadania więc najpierw poszłam coś polować. Idąc w stronę gęstych zarośli wypatrzyłam zająca. Lubiłam się bawić więc wyskoczyłam z zarośli bez większego planu, a zając odskoczył jak szalony. Rzuciłam się w pogoń, po 20 metrach złapałam go i szybko zjadłam. Po śniadaniu poszłam w kierunku watahy ziemi, bo stamtąd nie znałam nikogo. No chyba, że liczyć myśli Braciszka to w tedy mogę śmiało powiedzieć, że coś o nich wiem. Szłam i szłam. Nagle wyczułam jakiegoś wilka, była to Bella. Podeszłam z uśmiechem na pysku, a on się zatrzymała.

- Szukasz watahy? – Zapytała.

- Nie, jestem w watasze powietrza, ale chciałam sprawdzić jak idą przygotowani tutaj. – Odpowiedziałam z miłą barwą głosu.

- Oh, rozumiem, jestem trochę zajęta, ale możesz mi pomóc jeśli chcesz. – Odpowiedziała.

- Spoko, a co teraz robisz? – Zapytałam.

- Sprawdzam teren, czy nic się  nie zmieniło i zbieram zapasy. – Odparła.

- To ruszajmy. – Powiedziałam ochoczo.

Ruszyłyśmy w miarę wolno.

- Kogo masz w swojej Watasze?- Zapytałam podnosząc jakiś owoc.

- Vaipera i Kastiela. – Odparła.

- Naprawdę, masz samych samców? – Zapytałam ze zdziwieniem.

- Na razie tak. – Odpowiedziała.

- Ja tam mam tylko jednego i dwie samice, ehh. Co to za kryształ?

- Każdy z alf to ma, znajdują się tam bogowie, którzy czuwają przy nas.

- Super, też bym tak chciała.

- Przepraszam, że tak nagle, ale jak masz na imię?

- Nie często się przedstawiłam, ale tobie mogę, jestem Miko.- Odpowiedziałam z uśmiechem, to chyba pierwszy wilk, któremu się przedstawiłam bez gierek w kotka i myszkę.

- Piękne imię, a jak tu się znalazłaś?

- Dziękuję, cóż tak naprawdę mieszkałam w krainie Lazur, przybyłam tu na misję poszukiwawczą rodziny.

- Oh, a więc wiesz o tym, że masz tu rodzinę? Jak trafiłaś do tamtej krainy?

- Moim bratem jest Illuminated, znalazłam go po jego mocy, szukam drugiego brata, ale go tu nie wyczuwam. Do tamtej krainy trafiłam dzięki mojemu opiekunowi, Sebastianowi. Znalazł mnie gdzieś opuszczoną w lesie, podobno wołałam braci, stąd wiem, że istnieją, ale Sebastian zawsze myślał, że mam więcej rodzeństwa. Tak wygląda moja historia.

- Obszerna, dziwi mnie jak tu trafiłaś i to bez nikogo.

- Często wyruszałam na misje sama, ogółem jestem wyszkolona w szybkim likwidowaniu nieprzyjaciół. Szkolono mnie od małego, jak sobie radzić samemu. Sebastian mnie we wszystkim wspierał, jednak też wiele wymagał.

- Szkolono Cię w zabijaniu? – Spytała z przerażeniem Bella.

- Tak, jak na razie wiesz o tym tylko ty, więc proszę nie mów nikomu. Dlatego nie idę na żadną misję, boję się, że pokazała bym swoje oblicze siejące śmierć. – Mówiłam przygnębiona.

- Dobrze. Masz jakieś przezwisko?

- Z krainy Lazur, jako wojowniczka nazywano mnie Jgoku Shoujo, ale to nick, by mnie poznawali. Poza tym przyjaciele nie mieli dla mnie ksywki.

- Co oznacza ten nick?

- Piekielna dziewica, ponieważ potrafię w złości zmienić barwę futra i oczu, no i jestem dziewicą.

- Hehe, no fakt. Dobra zapasy zebrane i teren sprawdzony, pomożesz mi zanieść te zapasy do domu?

- Jasne.

Szłyśmy szybko. Nie gadałyśmy już bo Bella się naprawdę śpieszyła. Szczerze mówiąc była bardzo miła i nie miała złego nastawienia do nieznajomych wilków, może za to ją polubiłam, a może za akceptacje mnie taką jak jestem, kto wie. Po dotarciu pożegnałyśmy się, a ja zaczęłam iść w kierunku watahy światła.