(Wataha Powietrza.) Od Miko.

Ostatnio zauważyłam, że mój brat jest jakiś inny, ale nie zwracałam na to uwagi bo nauczyłam się grzebać w jego myślach, więc wiedziałam wszystko. Zaczęli przychodzić też nowi. Ja za to raczej nie ruszałam się z jaskini, nie chciało mi się kompletnie nic, ale zaczęło mi się to nudzić. Podeszłam do Genezy.

-Emmm… Może pójdziemy się trochę przejść ?- Zapytałam z uśmiechem.

-Jasne. – Odparła.

Poszłyśmy przed siebie. Był dzień, co mi się nie podobało, bo noc jest ładniejsza.

- Mam pytanko.- Nagle odezwała się Geneza.

- Słucham.- Odparłam, sprawnie ukrywając zdziwienie.

- Illuminated to twój brat tak?- Zapytała.

- Tak, a co?- Zapytałam.

- Ostatnio z sobą nie gadacie, a moim zdaniem rodzeństwo powinno ze sobą rozmawiać.- Powiedziała.

- Hehe. Wiem co u niego się dzieje, nie musisz się martwić. – Odparłam.

Pogrążyłam się w myślach, bo mieliśmy iść do tego wilka, ale nie gadaliśmy ostatnio o tym, więc chyba musze mu o tym przypomnieć. Nagle poczułam dużą moc i się zatrzymałam.

- Czujesz? – Zapytałam.

-Tak.- Odparła cicho Geneza.

Cicho podeszłam i zobaczyłam wilka, spojrzałam mu w myśli, jednocześnie blokując moje. Dowiedziałam się, że to West, no i wszystkiego co było mi potrzebne. Nagle zniknął, a ja poczułam, że stoi za mną. Geneza gdzieś zniknęła. No ładnie, pomyślałam, będzie, że szpieguje i znowu przyjdzie mój braciszek i każe mi iść do domu, o nie zablokowałam myśli tak by nikt nic nie wiedział, co robię.

-Miło mi.- Szepnął.

- Czemu od razu nie zareagowałeś?- Spytałam

- Bo próbowałem dowiedzieć się jakie masz zamiary. – Odparł i chyba się uśmiechnął.

Odwróciłam się, tak tak wiem, że to było dziwne, że gadam z nim odwrócona plecami, ale chciałam…, dobra w sumie to nie wiem czemu się nie odwróciłam.

- West, tak?

- Czytasz w myślach? – Udawał zdziwionego.

- Jak tu się znalazłeś?- Zapytałam, olewając jego pytanie.

- Szukałem po prostu watahy. Przedstawisz się? – Zapytał z ciekawością.

- Nie. – Odpowiedziałam wytykając mu język.

- Hehe, może się gdzieś przejdziemy?- Zapytał, z uśmiechem.

- Gdzie? – Zapytałam, nie ukrywając radości.

- Nie znam dobrze tych terenów, ale może pójdziemy za Immortal Volves i tam gdzieś usiądziemy. - Zaproponował .

- No, no dobra. – Wiedziałam, że mogę mieć kłopoty, bo Illuminated pewnie już wie, że coś kombinuję.

- Biegniemy? – Zapytał z łobuziarskim uśmieszkiem.

Nie odpowiadając ruszyłam jak szalona, on błyskawicznie mnie dogonił. Ścigaliśmy się, przez całą drogę. Za granicą weszliśmy w las.

- To las, w którym żyjąc wróżki. – Naglę powiedział West.

- Na serio, czyli biegniemy do jeziora Wróżek? –Zapytałam z oczami świecącymi jak gwiazdy.

- Słyszałaś, więc o tym miejscu? – Zapytał zdziwiony.

- Opiekun mi o tym jeziorze opowiadał. – Odparłam i nagle zrobiło mi się smutno.

Stanęłam i powstrzymywałam łzy.

- Niezbyt rozumiem. – Powiedział West patrząc się opiekuńczym wzrokiem.

Byliśmy już przy Jeziorze.

- Tak naprawdę to mieszkałam gdzie indziej i wychowywał mnie opiekun, a brata znalazłam niedawno. – Odparłam z wielkim trudem.

- Przykro mi, że zostawiłaś kogoś bliskiego gdzieś daleko. – Powiedział łagodnie.

 - Myślę o tym codziennie, ale skończmy już ten temat bo nie chce Ci psuć humoru. – Powiedziałam z uśmiechem.

Wstałam i ruszyłam powoli w stronę wody. West ruszył za mną.

- Może popływamy? – Nagle powiedział.

- Dobra. – powiedziałam z uśmiechem.

Weszłam do wody i zaczęłam sobie pływać, aż nagle ktoś złapał mnie za łapy. To był oczywiście West. Przestraszył mnie tak, że krzyknęłam. Gdy się wynurzyliśmy zaczął się ze mnie śmiać, a ja byłam naburmuszona i zawstydzona. Nagle wyczułam silną moc, a West szybko zmienił się w człowieka wziął mnie na ręce i biegł jak najszybciej umiał. Postanowiłam zerknąć do myśli brata, okazało się że to on za nami podąża i jest na mnie wściekły, ale nic więcej nie wyczytałam. Nagle przed nami pojawił się wściekły Illuminated.

- Co ty do cholery robisz! – Wrzasnął, a ja się skuliłam w ramionach Westa.

- Przepraszam. –Wyszeptałam.

- Nie krzycz na nią. – Nagle wtrącił się West.

- Bez mojej zgody ona nie może sobie biegać poza granicami. – Warknął mój brat.

- Niby czemu? – Spytał spokojnie West.

- Bo…

- Bo co, nie jesteś jej Bogiem, by jej rozkazywać, sam się szlajasz niewiadomo gdzie, a ona nic nie może? – Zapytał dumnie West.

- Nie czytaj mi w myślach, co ty sobie wyobrażasz?! – Wydarł się mój brat.

Wyskoczyłam z ramion chłopaka i schyliłam łeb.

- Przepraszam. – Zaczęłam lekko chlipać.

- Tylko nie to, proszę Cię nie przesadzaj, jestem zły, ale nie musisz się tak denerwować. – Powiedział łagodnym głosem Illuminated.

Wstałam z ziemi i machnęłam głową w stronę do domu. Brat automatycznie ruszył.

- No, więc pa. – powiedział West.

- Dziękuję. – Wyszeptałam i pobiegłam za bratem.

Po drodze nic nie mówiliśmy.